Celebrowanie Chanuki w sejmie jest aktem terroryzmu żydowskiego na ludności polskiej - z historycznej wykładni zdarzenia, wynika jednoznaczny przekaz, że jest to celebrowanie zwycięstwa nad pokonanym wrogiem - kogo to żydzi pokonali w Polsce?
Judyta i Holofernes
Machabeusze byli żydowskim odpowiednikiem dzisiejszych talibów. Judyta była młodą, piękną wdową, która żyła w drugim wieku p.n.e w mieście Betulia. Kiedy Betulia została oblężona przez asyryjskiego generała Holofernesa, a mieszczanie byli bliscy poddania się, Judith przystąpiła do dzieła skrytobójczej zbrodni. Najpierw zdobyła zaufanie swoich ludzi dając im nadzieję zwycięstwa i przekonała ich, aby wierzyli w zwycięstwo dając jej szansę na działanie. Judyta i jej pokojówka w nocy wyruszyły do obozu wroga z podstępnym planem skrytobójstwa. Judith weszła do obozu i zażądała, aby ją zabrano do generała. Przedstawiła się, jako żydówka, która popiera generała i sympatyzuje mu i obiecała Holofernesowi, że pomoże mu zająć Betulię. Generał, który był zaskoczony, zaprosił ją na ucztę. Judith była przygotowana do podstępu. Na ucztę przyniosła swój słodki, domowy kozi ser, namówiła generała, by spożywał słone paluszki i nabiał a kiedy poczuł pragnienie, upoiła go mocnym, nierozcieńczonym winem. W ciągu kilku minut generał stracił przytomność i leżał rozciągnięty w swoim namiocie w pijackim odrętwieniu. Judith, sama została z nim w namiocie, odmówiła cichą modlitwę, prosząc o pomoc i siłę. A potem, jednym szybkim ruchem, wyciągnęła miecz i ścięła mu głowę.
Zbrodnicze zwycięstwo
Judith miała odwagę i podstęp ukryty w zatrutych piklach, a dzisiaj, na jej cześć zwycięstwa te pikle z zamiłowaniem je się na Chanuce. Podawane na święcie Chanuki potrawy mają przypominać Żydom jak za pomocą skrytobójczej zbrodni i podstępnej pozornej łapówki (żydowskie obietnice reform, i pozornych ulg typu 500 plus) oraz zatrutych upominków można pokonać silniejszego wroga.
Użycie trucizny w potrawach przypomina żydom jak można podstępem zwyciężać. Obecnie na imprezach w Izraelu, jako symbol zwycięstwa Chanuka celebrowana jest za pomocą takich potraw jak zapiekanka. Zapiekanką tą dzisiaj karmi się tłum, składa się z sera oraz też pokrojonych w plastry ziemniaków. Jarmuż jest obfitym dodatkiem, który skrusza całą kremową całość, a czosnek, tymianek i liście laurowe dodają smaku. Raclette to szczególny rodzaj szwajcarskiego sera, który staje się orzechowy, gdy jest rozgrzany, ale można też użyć gruyere, jeśli nie mamy Raclette. Żydzi twierdzą, że jest pyszny, ale przede wszystkim przypomina o sile, jaką kobiety mają w sobie, i że pojedynczy akt odwagi może zmienić bieg historii.
Z etymologii wydarzenia rodzi się prosta odpowiedz, że jest to zwycięstwo zbrodni nad humanizmem.
Walka żydowskich klanów
Żydzi i ich propagandziści twierdzą, że powstanie Machabeuszy dotyczyło obrony wolności religijnej. Dokładnie przeciwnie mówią fakty. W rzeczywistości chodziło o tłumienie wolności religijnej. Machabeusze rażąco naruszyli żydowską tradycję religijną, łącząc władzę świecką i religijną, przywłaszczyli sobie stanowisko arcykapłana wraz z rządem. Konflikt rozpoczął się, jako walka o dominację (w szczególności kontrolę nad wpływowym urzędem arcykapłana) między potężnymi żydowskimi klanami. Jeden klan szukał interwencji Seleucydów w sprawach żydowskich; drugi sprzymierzył się z rywalami Seleucydów, Ptolemeuszami.
Zagraniczna interwencja była więc aktywnie zabiegana przez samych Żydów. Wszystkie dowody wskazują, że przed konfliktem Seleucydzi byli tolerancyjni i dobrze nastawieni do Żydów. Byłoby to interpretowane, jako nikczemna zdrada − „nóż w plecy". Jak zauważył historyk żydowski Viktor Tcherikover: „To nie bunt był odpowiedzią na prześladowania, ale prześladowanie było odpowiedzią na powstanie".
Chanuka − święto rządów opartych na terrorze
Kiedy rodzina Machabeuszów zwyciężyła w 167 r. p.n.e. w konflikcie i ustanowiła tak zwaną dynastię Hasmonean, okres tzw. drugiej świątyni, ustanowiła reżim tyraniczny, który prześladował przeciwników politycznych. Zmitologizowana narracja o walce z rzekomymi „Grekami" została zapisana w pierwszej i drugiej Księdze Machabejskiej i stała się częścią oficjalnej propagandy.
Odtwarzając ten rytuał zapalania świec obecnie w politycznym przekazie po dwóch tysiącach lat niebytu, Żydzi świętują formę i obyczaj rządów opartych na zasadach terroru. Reżim hasmoneński, który Machabeusze ustanowili, podbił obce terytoria (w tym Gazę) i tyranizował swoich mieszkańców, udowadniając, że moralnie nie są lepsi, a wręcz gorsi od Seleucydów, z którymi walczyli. Dlatego niedorzeczne jest przedstawianie ich jako zasadniczych bohaterów potwierdzających moralne prawa rdzennej ludności przed obcym wkroczeniem.
Żydzi i Grecy
Żydzi odnoszą się do swoich nieprzyjaciół w historii Chanuki nazywając swych przeciwników „Grekami", mijają się z prawdą, ponieważ w rzeczywistości byli to ludzie z imperium Seleucydów z Syrii. Seleucydowie nie byli etnicznie powiązani z greckim imperium Aleksandra Wielkiego. Mówiąc o nich, jako o Grekach, żydzi wybierają desygnat etniczny, a nie geograficzny. Kiedy dzieje się to we współczesnym świecie, żydzi zwykle nazywają to rasizmem. Ptolemeusze, z którymi niektórzy żydzi sprzymierzyli się, inni zaś z Seleucydami, również nie byli etnicznie powiązani z greckim imperium Aleksandra Wielkiego. „Grecy" byli, więc zarówno przeciwnikami, jak i sojusznikami Żydów w walce. Dlatego postrzeganie tego konfliktu, jako walki Żydów i Greków jest błędne i dowodzi tylko żydowskiego rasizmu, jak i pogardy dla prawdy historycznej. Żydowska propaganda często insynuuje, że powodem buntu był konflikt pomiędzy rodzimym judaizmem a kulturą grecką (lub hellenizmem), sugerując, że kultura hellenistyczna została w jakiś sposób narzucona Żydom.
W rzeczywistości wielu Żydów chętnie przyjęło kulturę grecką, ponieważ uznali jej wyższość nad iście „talibskim systemem zarządzania społecznego". Konflikt nie był przede wszystkim między „Żydem i Grekiem", ale między żydami, którzy przyjęli wielokulturowość, a żydami, którzy tego nie zrobili. Machabeusze byli w rzeczywistości żydowskim odpowiednikiem talibów. Obecnie jest to wręcz ironiczne, ponieważ światowi liderzy chwalą cnoty różnorodności i globalizmu oraz jednocześnie z radością i wielkim pietyzmem celebrują święto nietolerancji i reżimu Machabeuszy zapaleniem świec Chanukowych.
Powstanie Machabeuszy
Reżim hasmoneński, który Machabeusze ustanowili, podbił obce terytoria (w tym Gazę) i tyranizował swoich mieszkańców, udowadniając, że moralnie nie są lepsi a wręcz gorsi od Seleucydów, z którymi walczyli. Dlatego niedorzeczne jest przedstawianie ich jako zasadniczych bohaterów potwierdzających moralne prawa rdzennej ludności przed obcym wkroczeniem. Żydzi i ich propagandziści twierdzą, że powstanie Machabeuszy dotyczyło obrony wolności religijnej. Dokładnie przeciwnie mówią fakty. W rzeczywistości chodziło o tłumienie wolności religijnej. Machabeusze rażąco naruszyli żydowską tradycję religijną, łącząc władzę świecką i religijną, przywłaszczyli sobie stanowisko arcykapłana wraz z rządem. Machabeusze sprzymierzyli się z rosnącą potęgą Rzymu przeciwko Seleucydom.
Religia talmudyczna
Rzymianie poznawszy się na żydach całkowicie pokonali ich, zniewolili Palestynę, zniszczyli świątynię w Jerozolimie i na wieki wypędzili Żydów z miasta. To skutecznie wyeliminowało religię żydowską, jaka istniała wtedy, koncentrując się niejako na ofierze w świątyni jerozolimskiej. Ta zmiana wymusiła ewolucję nowej formy judaizmu, opartej nie na księżach, ale na prawnikach religijnych (rabinach). Następstwem tego był Talmud i to z niego Żydzi wywodzą wszelkie swoje życiowe podstawy religijno-prawne. W rzeczy samej powstała religia talmudyczna, która jest jednym doktrynalnym planem zbrodni i podboju świata.
Historia powinna być matką nauki dla potomnych, a w szczególności powinna prowadzić do wyciągania rzeczowych i celnych wniosków, Żydzi są doskonale znani od tysięcy lat i chociażby z przytoczonego przykładu przez Sombarta należy pobrać nauki: „Takim nieustannie wędrującym plemieniem byli Żydzi, którzy około roku 1200 przed nar. Chr. całą falą zalali krainę Kanaan i osiadłą tam ludność tubylczą zmusili do pracy dla siebie". Opanowanie kraju tego nie nastąpiło drogą wojny, nie odwagą i nie orężem, lecz drogą ujarzmienia gospodarczego. Przez opanowanie gospodarcze Żydzi zmusili ludność tego kraju do ciężkiej pracy dla siebie. Zyski z pracy całej ludności ciągnęli oni. „Siedzieli po miastach jako lichwiarze, jako wierzyciele ludności, ujarzmiona ludność zaś w utworzonych koloniach jako chłopi uprawiała dla nich rolę".
Sekta Chabad Lubawicz i Chanuka
Stawianie Chanuki w sejmie i miejscach publicznych stanowi demonstrację nienawiści rasowej do narodu polskiego, jest też aktem przemocy psychologicznej, a zarazem demonstracją członków sekty, którzy ukrywając swoją przynależność do tej sekty wpływają na politykę Polski. Art. 13 Konstytucji zakazuje dokładnie każdej formy przekazu jaką reprezentuje publicznie chanuka, czyli propagowania i kultywowania zwycięstwa nad pokonanymi, ponieważ taka forma jest czystą mową nienawiści do Polaków narodowości polskiej.
