Pieniądze mogą być instrumentem służby lub narzędziem dominacji
Znaczenie pieniądza
System barterowy był normą w przeszłości, gdy sąsiad produkował to, czego potrzebował inny sąsiad i na odwrót.
Jednak ten typ prymitywnej gospodarki dawno już minął. Dziś, z wyjątkiem niektórych produktów rolnych, towary są przeznaczone na rynek ogólny, a wszyscy kupują to, czego potrzebują, na tym samym rynku. W takim systemie pieniądz odgrywa kluczową rolę.
Współczesne gospodarki są złożone, a produkcja opiera się na podziale pracy. Globalna produktywność oznacza, że na rynku dostępnych jest więcej dóbr niż jest produkowanych w kraju. Aby złożony system mógł funkcjonować, gospodarka musi mieć coś więcej niż tylko zdolność produkcyjną. Istnieje również potrzeba zakupu lub dostępu do tego, co jest produkowane.
Pracownicy są wynagradzani przez swoich pracodawców. Wynagrodzenie nie składa się jednak z produktów wytwarzanych przez tych samych pracowników. Jeśli Paweł produkuje buty, nie będzie otrzymywał co tydzień zapłaty w butach. Paweł i jego rodzina potrzebują innych dóbr. Jeśli Jim pracuje w fabryce papieru, będzie chciał czegoś innego niż pulpa drzewna w zamian za swoje usługi.
Paweł, Jim i ich rodziny pójdą na targ, aby zaspokoić swoje inne potrzeby. Właśnie dlatego wynaleziono pieniądze. Pracodawca Pawła płaci mu pieniędzmi i sprzedaje innym wyprodukowane przez siebie buty za pieniądze. Podobnie, pracodawca Jima płaci mu pieniędzmi i sprzedaje swoją pulpę drzewną każdemu, kto jej potrzebuje, za pieniądze.
Gdyby firmy, które zatrudniły Pawła i Jima, nie miały pieniędzy, nie byłyby w stanie zatrudnić pracowników i produkować butów i pulpy drzewnej. Fizycznie produkcja byłaby możliwa, ale finansowo nie byłaby możliwa z powodu braku pieniędzy.
W ten sam sposób, gdyby wszyscy Pawłowie i Jimowie otrzymywali wystarczającą ilość pieniędzy, mogliby w pełni uczestniczyć w rynku i kupować produkty, których potrzebowali. Bez pieniędzy nie byliby w stanie tego zrobić, niezależnie od tego, ile produktów było na sprzedaż. Niesprzedane produkty kumulowałyby się, producenci zmniejszaliby produkcję, a pracownicy byliby zwalniani, co skutkowałoby bezrobociem i dalszym ograniczeniem dostępu do towarów.
Finanse decydują
Niezliczeni producenci zamknęli lub ograniczyli swoją działalność z powodu braku finansowania. Ilu konsumentów cierpiało i obeszło się bez niezbędnych dóbr lub zaciągnęło długoterminowe długi, ponieważ nie mieli środków na zakup potrzebnych towarów?
W tych przypadkach produkcja była fizycznie możliwa. Dystrybucja również była fizycznie możliwa, ponieważ istniała wystarczająca liczba sprzedawców i nie brakowało możliwości dostaw. Jednak dystrybucja stanęła w miejscu, ponieważ to, co było fizycznie możliwe, nie było możliwe finansowo.
Decyzje podejmowano w oparciu o kwestie finansowe, a nie o rzeczywistość.
Dotyczy to również rządów na wszystkich szczeblach. Projekty publiczne mogłyby zostać łatwo zrealizowane, gdyby gminy miały na to pieniądze. Dowodem jest to, że są one podejmowane natychmiast po zaciągnięciu pożyczki. Finansiści, którzy nie produkują absolutnie niczego wartościowego, czerpią korzyści.
Finanse są ostatecznym arbitrem, zarówno w sferze prywatnej, jak i publicznej. Jednak społeczeństwo nie wynalazło systemu finansowego, aby był on obciążeniem, które karze zwykłego człowieka. Uważamy, że system finansowy jest wadliwy. Zachowuje się on raczej jak tyran niż sługa.
Obalenie tyranii
Pielgrzymi św. Michała potępiają tyranię systemu finansowego nad życiem gospodarczym.
Problemy finansowe nie powinny istnieć. Pieniądze można łatwo wytworzyć. Świadczy o tym fakt, że świat, który przez dziesięć lat nie miał pieniędzy podczas Wielkiego Kryzysu, nagle znalazł miliardy niezbędne do prowadzenia wojny międzynarodowej, która trwała sześć lat.
Zwolennicy Kredytu Społecznego Douglasa argumentują, że „wszystko, co jest fizycznie możliwe i pożądane, powinno, z tego samego powodu, stać się możliwe finansowo".
Nie chodzi o obiecywanie gruszek na wierzbie. Chodzi o zobowiązanie się do osiągnięcia celu, który można łatwo zrealizować. Nie jesteśmy jedynymi, którzy twierdzą, że to możliwe. Graham Towers, człowiek biegły w finansach, który był pierwszym prezesem Banku Kanady, zajmował to samo stanowisko.
W 1939 roku, przed stałą Komisją ds. Bankowości i Handlu Izby Gmin, pytanie zadał poseł Norman Jacques, na które odpowiedział Towers. Oto dyskusja, zapisana na stronie 771 protokołu z posiedzenia Komisji ds. Bankowości i Handlu Izby Gmin:
Jacques: Czy zgadza się Pan, że wszystko, co fizycznie możliwe i pożądane, może być możliwe finansowo?
Towers: Oczywiście!
To było w 1939 roku. Kilka miesięcy później wybuchła wojna. Późniejsze wydarzenia pokazały, że dość łatwo było uczynić finansowo możliwym wszystko, co było fizycznie możliwe. Nie było żadnego czysto finansowego problemu, który uniemożliwiłby wybuch II wojny światowej po usunięciu ograniczeń finansowych.
Prezydent Roosevelt nazwał te czysto finansowe problemy „nonsensem" – i rzeczywiście nim są! Kiedy Stany Zjednoczone przystąpiły do wojny, Roosevelt publicznie oświadczył, że nie pozwoli, by wysiłek wojenny był hamowany przez finansowe bzdury.
Celem nie jest finansowe umożliwienie wszystkiego, co jest niezbędne do prowadzenia wojny, ale raczej uczynienie finansowo możliwym wszystkiego, co można fizycznie wykonać w odpowiedzi na potrzeby ludności i społeczeństwa.
Czy fizycznie możliwe jest zapewnienie wystarczającej ilości żywności, odzieży, mieszkań i opieki medycznej, aby wszyscy ludzie mogli zaspokoić swoje podstawowe potrzeby? Nikt nie zaprzeczy, że zaspokojenie potrzeb ludności jest fizycznie możliwe. Jeśli te potrzeby nie są zaspokojone, to z jednego z dwóch powodów. Pierwszym jest brak finansowania produkcji. Drugim jest to, że pieniądze potrzebne ludności do zaspokojenia jej potrzeb nie są dostępne.
Nie akceptujemy tego rozdźwięku między tym, co jest fizycznie możliwe, a tym, co jest finansowo możliwe. Pytanie nie brzmi już: „Czy da się to sfinansować?", ale zamiast tego: „Czy da się to zrobić? Czy da się to przetransportować? Czy produkt da się dostarczyć?". Jeśli odpowiedź brzmi: „Tak, wszystko to jest fizycznie możliwe", to zgodnie z logiką i ludzkim rozumem, powinno to być możliwe finansowo.
To samo dotyczy potrzeb gmin, rad szkolnych i innych instytucji publicznych. O ile projekty rozwojowe są fizycznie możliwe, muszą być one możliwe finansowo. Nowy pieniądz musi być tworzony za każdym razem, gdy powstaje nowe bogactwo, a pieniądz musi być anulowany tylko w tempie, w jakim ma miejsce konsumpcja.
Tylko wtedy będziemy mieli gospodarkę humanitarną; nie gospodarkę projektowaną przez biurokratów i polityków, ale gospodarkę regulowaną przez samych konsumentów, zarówno prywatnych, jak i publicznych. Byłaby to gospodarka, która nie jest kontrolowana, ale taka, która odpowiada na jasno określone potrzeby wolnych ludzi, którzy posiadają środki, pieniądze, by żądać tego, czego pragną.
