Ten pozorny paradoks żydowskiego życia politycznego, tę ścisłą współpracę finansjery z ruchami wywrotowymi możemy wyraźnie obserwować na tle rewolucji bolszewickiej w Rosji. Po prostu finansjera żydowska dała pieniądze na rewolucję. Nie było to zresztą w życiu żydowskim niczym nowym. Wszakże rewolucja amerykańska, oderwanie się Stanów amerykańskich od Anglii, odbywające się pod koniec XVIII w. przy akompaniamencie tych samych haseł, które za parę lat rozbrzmieć miały w rewolucji francuskiej, było sfinansowane przez żyda, Chaima Salomona.
„Według ostatnich wiadomości, komisja municypalna w Nowym Jorku odmówiła zatwierdzenia pomnika, który miał stanąć w'Madison Square park'ku czci patrioty żydowskiego, Chaima Salomona, który pomógł finansować rewolucję amerykańską. Salomon poparł rewolucję amerykańską setkami tysięcy dolarów (na owe czasy!). Ściśle – mówią historycy – dał on 400 tysięcy dolarów i nigdy nie otrzymał z powrotem ani jednego centa".
W rewolucji rosyjskiej rolę Salomona odegrał potentat amerykański, Jacob Schiff. Po zdetronizowaniu Romanowych, Schiff wysłał do ministra spraw zagranicznych, Milukowa, następującą depeszę w dniu 19 marca 1917 r.:
„Niech pan pozwoli, że jako nieprzejednany wróg tyrańskiej autokracji, prześladującej bezlitośnie mych współwyznawców, złożę powinszowania za pańskim pośrednictwem ludowi rosyjskiemu z powodu czynu, którego dokonał tak wspaniale i życzenia pańskim kolegom z nowego rządu i panu, byście mieli pełne powodzenie w tym wielkim zadaniu, któregoście się podjęli z takim patriotyzmem. Niech Bóg was błogosławi".
Jacob Schiff pochodził z Frankfurtu nad Menem. Córka jego wyszła za Feliksa Warburga, szwagierka – za Pawła Warburga. Trzeci brat, Max Warburg, pozostał w Niemczech w Hamburgu, jako szef banku „Max Warburg et Comp." oraz główny akcjonariusz Hamburg – America – Line oraz niemieckiego Lloyda. Równocześnie Max Warburg wraz z oboma swymi amerykańskim braćmi stał na czele domu bankowego „Kuhn, Loeb et Comp.".
Otóż we wrześniu 1917 r., wkrótce po przysłaniu do Rosji przez niemieckie władze wojskowe Lenina i Trockiego, rząd amerykański znalazł się w posiadaniu następującej depeszy:
„Sztokholm, 21 września 1917 r.
P. Rafael Scholar, Haparanda.
Drogi towarzyszu! Dyrekcja banku M. Warburg zawiadamia, zgodnie z depeszą dyrekcji syndykatu westfalsko-reńskiego, że rachunek bieżący został otwarty na przedsięwzięcie towarzysza Trockiego.
J. Fűrstenberg".
Depeszę tę zamieszczono w oficjalnym wydawnictwie amerykańskim: „The German-Bolshevik Conpiration" – issued by the Commitee of Public Information, Washington 27 X 1918.
W r. 1919 znowu tajny wywiad amerykański uzyskał dane o roli finansjery żydowskiej w przewrocie bolszewickim i przesłał informacje wszystkim rządom koalicji; dostarczona rządowi francuskiemu nota została opublikowana w 1920 r. w dodatku „La vieille France" z uwagą: „Wszystkie rządy Ententy znały ten memoriał, złożony na podstawie danych tajnego wywiadu amerykańskiego i dostarczonych w swoim czasie wysokiemu Komisarzowi francuskiemu i wszystkim jego kolegom.
Oto wyjątki z tego memoriału:
„I. – W lutym 1916 r. dowiedziano się pierwszy raz, że w Rosji podżega się do rewolucji. Odkryto, że następujące osoby i domy bankowe były zaangażowane w tym dziele zniszczenia:
Nie ma więc wątpliwości, że rewolucja rosyjska, która wybuchła w rok po uzyskaniu tej informacji, była propagowana i przygotowana przez wpływy wybitnie żydowskie. Istotnie Jacob Schiff w kwietniu 1917 r. złożył oświadczenie publiczne, że rewolucja powiodła się dzięki jego finansowemu poparciu.
II. – W kwietniu 1917 r. Jacob Schiff począł zaopatrywać Trockiego (żyd), aby zrobił w Rosji rewolucję społeczną; nowojorska gazeta „Forward", bolszewickie pismo codzienne, dała również składkę na ten sam cel.
Ze Sztokholmu żyd Max Warburg zaopatrywał również Trockiego i towarzyszy; byli oni także zaopatrywani przez syndykat westfalsko-reński, znaczne przedsiębiorstwo żydowskie, oraz przez innego żyda Olefa Aschberga z Nye Banken w Sztokholmie, którego córka wyszła za Trockiego. W ten sposób nawiązane zostały stosunki między multimilionerami żydowskimi, a żydowskimi proletariuszami.
III. – W październiku 1917 r. miała miejsce w Rosji rewolucja społeczna, dzięki której tzw. organizacje sowietów wzięły w ręce kierownictwo ludem rosyjskim. W tych sowietach zauważono następujące jednostki… (następuje wyliczenie Lenina i 29 żydów jako komisarzy ludowych).
IV. – W tym samym czasie żyd, Paul Warburg, był – jak się okazało – w tak ścisłych stosunkach z bolszewikami, że nie został obrany ponownie do Federal Reserve Board (zarządu Amerykańskiej Rezerwy Finansowej).
VIII. – Jeżeli zanotujemy fakt, że firma żydowska Kuhn, Loeb et Comp. jest w stosunkach z syndykatem westfalsko-reńskim, niemiecką firmą żydowską oraz z braćmi Lazare, bankiem żydowskim w Paryżu, wreszcie z domem bankowym Guenzburga, domem żydowskim w Piotrogrodzie, Tokio i Paryżu, jeżeli zauważymy, że wymienione przedsiębiorstwa żydowskie są w ścisłych stosunkach z domem żydowskim Speyer et Comp. w Londynie, Nowym Jorku i Frankfurcie nad Menem, a także z Nye Banken, przedsiębiorstwem żydowsko-bolszewickim w Sztokholmie, stanie się jasne, że sam ruch bolszewicki jest w pewnym znaczeniu wyrazem ruchu ogólnożydowskiego i że pewne żydowskie domy bankowe są zainteresowane w organizacji tego ruchu".
Należy przypomnieć, że Schiff, jak i Warburgowie odgrywali kierowniczą rolę w komitecie żydów amerykańskich (American Jewish Commitee) i że Schiff podpisywał depeszę do Wilsona, zastrzegającą się przeciw oddaniu Polsce Śląska bez plebiscytu.
W rewolucji rosyjskiej wybitną rolę odegrały także organizacje syjonistyczne. „Organizacje syjonistyczne podtrzymały zdolność żydostwa rosyjskiego do walki z caratem i przechowały ją, jakby w spichlerzu, na późniejsze czasy. W walkę przeciw reakcji carskiej syjonizm wniósł nie tylko polityczną samowiedzę partyjną, lecz także ducha narodowego buntu. W ten sposób syjonizm stał się najmocniejszym rezerwuarem nieubłaganej żydowskiej nienawiści do rosyjskiego caratu".
Żydostwo powitało przewrót bolszewicki w Rosji wybuchem radosnego szału. W świeżej pamięci ówczesnego pokolenia były żydowskie próby przeniesienia rewolucji na zachód, rządy bolszewickie Beli Kuhna na Węgrzech, Kurta Eisnera w Bawarii, agitacji Róży Luksemburg i Karola Liebknechta w Niemczech, zachowanie się żydów podczas wojny polsko-bolszewickiej, działalność Kominternu w całym świecie i udział żydów w partiach komunistycznych. W Polsce za agitację komunistyczną zostali skazani: brat b. senatora żydowskiego, Adolfa Truskera, syn posła Icchaka Gruenbauma, przedtem syn radnego Toeplitza, a bratanek słynnego bankiera włoskiego itd.
Promień nadziei zawiódł o tyle, że nie udało się zalanie Europy rewolucją. Zniszczono tylko Rosję przy poparciu żydowskiej finansjery. Popełnienie tej zbrodni przez kierownictwo całego żydostwa, czynny współudział wszystkich niemal żydów, bez różnicy ugrupowań, w tym potwornym zamachu na wielki chrześcijański naród w próbach przeszczepienia orgii rewolucyjnej na inne państwa Europy był tak oczywisty, że żydów zachodnich ogarnął lęk.
Tadeusz Gluziński ps. „Henryk Rolicki" (1888-1940) – polski działacz polityczny, publicysta i ideolog ruchu narodowego, członek Związku Ludowo-Narodowego, Stronnictwa Narodowego i Obozu Narodowo-Radykalnego w okresie II Rzeczypospolitej, a także Grupy „Szańca" podczas II wojny światowej. W 1936 r. ukazała się jego książka „Zmierzch Izraela" pod pseudonimem „Henryk Rolicki", której fragment stanowi powyższy artykuł.
